Мръсни
Митре бил женен от година, ама вече почнал да хвърля поглед в сестрата на жена си. Много му се искало, ама го било страх да не се разчуе. Накрая измислил хитрина. Пратил воловете да носят чували брашно, та щял “уж” да ходи да ги остави в другото село.
Изкарал каруцата извън селото, па се върнал пеша, покатерил се на тавана и завикал право към комина:
Слязъл, метнал си шапката и заминал с каруцата на брашното. Минали два дни — връща се, а в къщата… тишина до скъсване.
Не, не… — прошепнали всички. — Той ти като излезе, и тоя… дето в комина викаше… духът… дето рече, че ще ни обърка целия живот, ако не “услужиш” балдъзката…
Е, ама ние вярвахме, че ако не стане, ше стане беля… — рекла бабата.
Ба що не размишлиш, чедо — намесила се тъщата — не е чак да я “услужиш” напълно… ей, малкочко, барем да се успокои проклетото видение…